|
"Graficzna prezentacja elementów (punktów) przestrzeni wielowymiarowej na płaszczyźnie" | ||
|
Wstęp |
|
Od dawien dawna naukowcy zmagali się z problemem analizowania wyników otrzymanych w trakcie swoich badań. I o ile dawniej, w przypadku prostych układów danych można było sobie jakoś poradzić stosując klasyczne metody statyczne, tak obecnie, w dobie potrzeby analizowania zjawisk o wiele bardziej złożonych, stosowanie metod statystyki jednowymiarowej staje się po prostu niewystarczające. Wszyscy przywykliśmy do rysowania wykresów dwuwymiarowych oraz do ich analizowania. Nawet analiza danych przedstawionych w formie trójwymiarowej nie nastręcza większych problemów. Jednak co zrobić, kiedy mamy do czynienia z bardziej złożonymi wymiarami? Z pomocą przychodzi nam komputer, wraz z coraz to liczniej pojawiającymi się algorytmami, których zadanie polega na przedstawieniu tych wielowymiarowych zestawów danych na płaszczyźnie, przez co ich analiza staje się o wiele łatwiejsza i prowadzi do szybszego wyciągania prawidłowych wniosków. Jednak transformując dane z przestrzeni wielowymiarowej na płaszczyznę, a więc do dwóch wymiarów napotykamy na bardzo poważny problem. W jaki sposób przedstawić wiele wymiarów w dwóch wymiarach, nie tracąc przy tym części naszych ciężko zebranych danych? Niestety do tej pory nikomu się to jeszcze nie udało. Jedyne co można zrobić to poszukiwać drogi do tego celu i wierzyć, że kiedyś się uda. Tymczasem, w trakcie poszukiwań, powstają coraz to nowsze sposoby prezentacji graficznej punktów na płaszczyźnie. Już sama ich liczba pokazuje, jak ważny to problem. Różnorodność otrzymywanych wyników, a co za tym idzie jakość otrzymanych prezentacji pokazują, ile jeszcze zostało do zrobienia. Jak pokazuje praktyka, spora część opracowanych metod daje bardzo dobre wyniki dla pewnych zbiorów danych, podczas gdy w przypadku innych - delikatnie mówiąc - pozostawia wiele do życzenia. |